Jestem malarzem nieszczęśliwym:

Kłopoty mnie nękają wciąż,

Bo choćbym nie wiem co malował,

Spod pędzla mi wychodzi słoń!



Uwieczniam ciocię mą Marysię,

Bez złośliwości, Boże broń!

Wszystko udało świetnie mi się,

Lecz zamiast cioci siedzi słoń!



Ten portret sławę mi przyniesie:

Te same oczy, uśmiech, wzrost...

Wypisz-wymaluj wujo Czesiek,

Tylko że trąbę ma, nie nos!



Ze sztalugami w Polskę ruszam.

Maluję wierzby, rzeczki toń...

Cichutko pyta mnie pastuszek:

- A skąd na wierzbie wziął się słoń?



Czas płynie, sława już mnie goni

I wieniec zdobi moja skroń:

"Ach, to ten słynny malarz słoni,

co mu na dłoń nadepnął słoń."



Lecz nawet geniusz kiedyś minie:

- Skończone wszystko, podaj broń!

Maluję konia gdzieś w Londynie,

Patrzę - a tutaj koń jak koń!            /bis





Jak wędrowne ptaki,

Swój rzucamy brzeg,

Rodzinny brzeg.

Wśród opuszczonych gniazd

Poranna wstaje mgła

I tylko żegna nas

Zachodni wiatr.



Jak wędrowne ptaki

Znów ruszamy w rejs,

Daleki rejs.

Gdzieś znad przybrzeżnych skał

I opuszczonych wydm

Dobiega wiatru szum

I ptaków krzyk.



Jak wędrowne ptaki

(Jak wędrowne ptaki)

Znów wracamy tu,

Wracamy tu.

Wśród deszczu i pod wiatr

Wracamy do swych gniazd,

Choć nikt nie woła: "Wróć!"

Nie woła: "Wróć!"



Jak wędrowne ptaki...